مسواک

سلام

خوب امروز می خوام به مسئله گوشی های همراه و شخصی بودن و نبودن اونها بپردازم. ولی یکم قضیه پیچیده هست و در ضمن امکان داره ناخوداگاه حرفی زده بشه که بر بخوره قبلا پوزش میخوام و اعلام میکنم هدف فقط طرح مسئله هست لطفا به هیچ کس تو عالم بر نخوره حتی خودم !!

الان باید شروع کنم به توضیح و البته که میدونم نمیتونم کامل توضیح بدم مثل همیشه اما از اونجا که تو باهوشی پس یکم کار من اسون تر میشه ومیتونم زیاد فشار نیارم به خودم در توضیح مثئله

با مثال شروع کنم

آیا تا حالا شده توی دنیا زن و شوهر در مورد شخصی بودن و نبودن مسواک شون با هم اختلاف پیدا کنن؟؟؟!!!! مثلا این بگه که تو چرا مسواک منو استفاده کردی و نباید دست میزدی بهش و داد وبی داد و دعوا و......

نه واقعا نشده دا فکر نمیکنم بشه هم اصلا

اصلا گیرم هم یکی بره سراغ مسواک اون یکی ، استفاده از این وسیله شخصی اونقدر مشمئز کننده و حال به هم زن هست (حتی اگه مال همسر باشه) که رغبت نمیکنه کسی به دست زدن

پس نتیجه کلی اینه که بی خود موقع دعوا سر شخصی بودن و نبودن گوشی ،پای این مسواک بد بخت رو وسط نکشیم چون ربطی هم نداره اصلا اون قضیش فرق میکنه

تا اینجا روشن شد که صرفا این شخصی بودن و نبودن نیست که دلیل حساسیت ما انسانها به گوشیه و علت را بایست در جایی دیگر جست!!!!!!!!!!!!!

جای دیگه اونجاست که دسترسی به کنش ها و واکنش ها ، ارتباطات ، و احوالات درونی انسانها ، چه خانم و چه آقا پیش میاد و رو میشه

همینجاست مسئله ، در واقع بایست سوال اینطوری مطرح بشه بین همسران

که آیا شما در مورد اینها که گفتم ، یعنی کنش، واکنش ، ارتباطات و روحیات درونی همسرت کاملا مطلع هستی

یا اصلا سوال مهمتر اینکه چقدر بایست یه زن و شوهر نسبت به این مسئله همدیگه آگاهی داشته باشن

یا اصلا سوال اساسی تر اینکه آیا اصلا این کنش ها و واکنش ها و ارتباطات و احوالات درونی فرد، لزومی به وجود داشتن دارن یا نه؟ بولدون دا نه دیرم؟

یعنی اینکه آیا نیازی به داشتن اینا که گفتم ، هست؟ که بعدا هم داشتنشون باعث این بشه که مدام نگران باشی که طرف مقابل ازش مطلع بشه

معلومه که جواب متفاوته برای همه بسته به خودشون و همسرشون و زندگیشون و داشته هاشون و نداشته هاشون و نیاز هاشون و موجودی هاشون (از همه نظر) فرق خواهد کرد.

میدونی مهری من خودم بخوام به سوال جواب بدم بی تعارف باید بگم که اصولا نباید باشه میدونی چی میگم مثلا گوشیه من موند تو خونه نیازی نباشه که حتما برگردم برش دارم و کاملا خیالم آسوده باشه از هر جهت بگم به درک یعنی نگرانی نداشته باشم در مورد اتفاقایی که تو گوشیم میافته، میفهمی دا اینجا نمیتونم کامل بگم همه چی رو دا (گوشیه بدون پسورد میگم هااااا)

تا چهار پنج سال پیشم اینطوری بود خداییش چون کنش و واکنش و ارتباطات و احوال درونی انسانی اصلا نداشتم که بخوام اینا رو تو گوشی زهرمار بروز بدم ولی دا بقیشو میدونی دا خودت .

آدم کل ملت دنیا رو میتوانه سر کار بزاره و گول بزنه ولی خود انسان تنها کسیه که نمیتونه خودش رو گول بزنه منم همینطور

یعنی بوجود اومدن این محیط شخصی با اون عوالمات از نظر عرفی کاملا مردوده

بایس گوشی بشه چیزی شبیه مسواک ، اگرم هر دوتا گوشی زن و شوهر یه جا بود وقتی یکیشون میره سر گوشی، مال خودش رو برداره و کارشو بکنه اون یکی هم تو این مدت اصلا ذره ای نگران و مظطرب نباشه از اس ها یا زنگ ها یا کامنت ها یا عکس یا فیلم یا لایک یا هر چیزه دیگه توی گوشی (گوشی بدون پسورد البته) – چون ذاتا نیست چیزی غیر از اون ها که از هم میدونن و گفتن

پس نتیجه کلی اینکه مشکل ماها خودمونیم هر دوتا هم آقا و هم خانم و نه مسواک

افسانه ی مهر...